ایبرو گوندش
| تبليغات | X |
عاشقانه
اگه روزي شاد بودي، بلند نخند كه
غم بيدار نشه و اگه يه روز غمگين
بودي آرام گريه كن تا شادی
نااميد نشه
غربت ديرينه ام را با تو قسمت مي كنم
تا ابد با درد و رنج خويش خلوت مي كنم
رفتي و با رفتنت كاخ دلم ويرانه شد
من در اين ويرانه ها احساس غربت ميکنم
نگاهي کردو منو دربه در کرد
يقين کرد عاشقم بعدش سفر کرد
شکستي خورد آمد تا بماند
ولي من رفته بودم او ضرر کرد
دست گذاشتم رو يکي که يک قشون خاطرخواشن
همشون هنر دارن يا شاعرن يا نقاشن
يا که پشت پنجرش با گريه گيتار مي زنن
يا که مجنون ميشن و تو کوچه ها جار ميزنن
دست گذاشتم رو کسي که مجنونا ديوونشن
همه شاهزاده ها در بون دور خونشونن
دست گذاشتم رو کسي که رنگ چشماش روشنه
شمشاد همسايمون پيش قدش يه سوزنه
دست گذاشتم رو کسي که رنگ چشماش عسله
کمترين شعري که تو ميشنوي از اون غزله
دست گذاشنم رو کسي که ماه ازش طلب داره
خورشيد از شعله ي چشماي اونه که تب داره
دست گذاشتم رو يکي که همه دوروبرشن
مردشن،ديوونشن،مجنونشن،پرپرشن
آب ميخواهم سرابم ميدهند
عشق مي ورزم عذابم ميدهند
خنجري بر قلب بيمارم زدند
بي گناهي بودم و دارم زدند
از غم نامردمي پشتم شکست
دشنه نامرد بر قلبم نشست
حافظ ديوانه فالم رو گرفت
يک غزل آمد که حالم رو گرفت
ما زياران چشم ياري داشتيم
خود غلط بو آنچه مي پنداشتيم
عشق يعنی با پرستو پر زدن
عشق يعنی آب بر آذر زدن
عشق يعنی چون محمد پا به راه
عشق يعنی همچو يوسف قعر چاه
عشق يعنی بيستون کندن به دست
عشق يعنی زاهد اما بُـت پرست
عشق يعنی همچو من شيدا شدن
عشق يعنی قطره و دريا شدن
عشق يعنی يک شقايق غرق خون
عشق يعنی درد و محنت در درون
عشق يعنی يک تبلور يک سرود
عشق يعنی يک سلام و يک درود
خوب رويان جهان رحم ندارد دلشان
بايد از جان گذرد هر که شود عاشقشان
آن روز که از خاک سرشتند گلشان
سنگي اندر گلشان بود همان شد دلشان
عشق يعني خون دل يعني جفا
عشق يعني درد و دل يعني صفا
عشق يعني يك شهاب و يك سراب
عشق يعني يك سلام و يك جواب
عشق يعني يك نگاه و يك نياز
عشق يعني عالمي راز و نياز
عشق يعني تا ابد فاني شدن
عشق يعني عابد و زاهد شدن
عشق يعني همچو ليلا خون شدن
يا چو مجنون راهي صحرا شدن
عشق يعني تيشه فرهاد ها
عشق يعني عالم فرياد ها
عشق يعني زخم کوه بيستون
عشق يعني ناله هاي درد و خون
عشق يعني در جهان رسوا شدن
عشق يعني يکه و تنها شدن
عشق يعني التماس و انتظار
عشق يعني تا ابد با من بمان
شبی پرسیدمش با بیقراری
بغیر از من کسی را دوســت داری
ز چشــما نـش اشـک شـد جـاری
مـــیان گریــه هـایـش گـفـت آری
نکن آنگونه که آزرده شوم از خویت
دست بر دل نهمو پا بکشم از پویت
بروم جای دگر باز نیــایم سویـت
نکنم بار دگر یاد گل قد جویـت
اين روزا عادت همه رفتن و دل شکستن
درد تمـام عاشـقا پاي کسـي نشستن
اين روزا کار آدما دلاي پاک رو بردن
بعدش اون گرفتن و به ديگري سپردن
اين روزا چشماي همه غرق نيازو شبنمه
رو گونه هر عاشقي چند قطره بارون غمه
با سيم ناز موژه هات يه عمر گيتار ميزنم
نگاه تو کوک نکني من خودمو دار ميزنم
چشمات اگه رو پنجره ام طرح ستاره نزنن
دست خودم نيست دلمو به درو ديوار ميزنم
يادمان باشد اگر شاخه گلي را چیدیم
وقت پرپر شدنش، سوزو نوايي نکنيم
پر پروانه شکستن،هنر انسان نيست
گر شکستيم ز غفلت،من و مايي نکنيم
يادمان باشد ، سر سجاده عشق
جز براي دل محبوب، دعايي نکنيم
يادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند
طلب عشق ز هر بي سرو پايي نکنيم
به غمه کسي اسيرم که زمن خبر ندارد
عجب از محبت من که بر او اثر ندارد
اين دروغ است که ميگن دل به دل راه دارد
دل من ز غصه خون شد دل او خبر ندارد
پذیرا باش. ای فرشته نازل شده بر رهگذر نوجوانیم از
آن لحظه که تو را دیدم سرا پا وجودم به مانند کوره آتشین
گردیده وتنها نگاه جادوئی تو آنرا تسکین میدهد با دستهای
خویش سینه ام را میشکافم و قلبی را که هنوز نشاط عشق
جوانی را نچشیده تقدیم شهر پر آشوب تو میکنم و با تمام
وجود عاشقانه فریاد میزنم (خیلی دوست دارم طلا) .
